آن روزها دیگرآرامش نداشت ، خوب حق هم داشت . روزهای گرفتن نتیجه بود . هرچند ساعت یک بار می رفت روی سا یت سازمان سنجش تا ببیند جواب ها آمده یا نه ، یک بار صبح ، یک بار عصر ، یک بار هم آخر شب . کلافه شده بود و عصبی ، باخودش می گفت : ای  خدا اگر قبول نشدم چی ؟ چی کار کنم ؟ همه ی بد بختی ها یک طرف ، جواب این و آن دادن یک طرف ، آخه اون به یه بچه ی درس خون معروف بود . و باید نتیجه ی زحماتش را می دید . فردا و پس فردا هم همین طور گذشت تا بالاخره حدود ساعت ده شب ، بی سرو صدا رفت پای کامپیوتر اما هر کاری می کرد ارتباط برقرار نمی شد ، انگار که همه ی کنکوری ها مثل او پشت کامپیوتر نشسته بودند تا ببینند چه گلی کاشتند ، صداش بلند شد ، بابا اینم کامپیوتراست ، سرعتش کم است خوب معلوم است نمی شه دیگه . همین موقع بود که پدر هم متوجه او شد و رفت کنار او تا باهم سعی کنند . آخ جون ! بابا دستت درد نکنه . رفتیم تو سایت ، خوب حالا شماره داوطلبی لازم بود . او بلند شد و به طرف اتاقش رفت تا شماره داوطلبی رو بیاره . از اتاق صداش بلند شد ، مامان ! دفتر یادداشتم نیست ، شما ندیدی ؟ همین جا گذاشته بودم ، توی کیف ، کشو ، کتابخانه وخلاصه هر جایی که فکرشو می کرد نگاه کردوگشت .  وای خدا ! مثل اینکه قسمت نیست من امشب نتیجم رو ببینم . زنگ تلفن به صدا در آمد ، دوستش بود ، خبر قبولیش را می گفت . او که عصبی و کلافه بود گفت : همه چیز دست به دست هم دادن تا من امشب نتیجم رو نبینم . زنگ تلفن به صدا درآمد ، دوستش بود ،خبر قبولیش رو می گفت ،او که عصبی و کلافه بود گفت : همه چیزدست به دست هم دادن تا من امشب اسممو نبینم. از طرفی هم دلهره و اضطراب ، نکنه واقعاً اسمش توی لیست قبولی ها نباشه . خوب هرکس خودش بهتر می دونه که چی کاشته و چی درو می کنه . دوباره صدای زنگ تلفن ، این دفعه خاله بود ، می خواست ببینه چه خبر ؟ سر به سرش می گذاشت ، خوب اگه قبول نشدی بگو قبول نشدم دیگه ، چرا الکی بهانه می کنی ؟! همین موقع بود که دفتر یادداشتشو پیدا کرد و سریع تلفن را قطع کرد و رفت کنار پدر تا ببینه چه خبر ؟ وای خدایا ! اگه قبول نشم چی ؟ پدر می گفت اگه قبول بشی چی ؟ شماره داوطلبی رو وارد کردند . وای ! اون قبول نشده بود ، گویی که آب سرد ریخته بودند روی سرش ، او وارفت . دیگه نه حرفی ، نه حرکتی . همه خانواده چند لحظه مثل او نمی دانستند که چه کنند و یا چه بگویند .در همین موقع صدای زنگ تلفن دوباره به صدا در آمد ،بله یکی یکی خبر قبولی دوستانش می رسید .صدای پدر او را به خودش آورد ، خوب حالا قبول نشده باشی دنیا که به آخر نرسیده ،  سال دیگه بهتر بخون حتماً قبول میشی ، باید بیشتر تلاش کنی ، مگر زندگی فقط دانشگاه است دنیا دار امتحان است یکی با قبول شدن امتحان میشه و یکی با قبول نشدن .... گویی دیگر گوشهایش چیزی نمی شنید ، اما جرات پیدا کرده بود گریه کنه  اولش قطرات اشک آرام روی صورتش می غلتید ،یواش یواش صدایش بلند شد و تبدیل به هق هق و این دفعه گوله های اشک .   پدر همچنان مشغول آرام کردن و نصیحت بود یک جمله گفت که او را که قبل از دیدن نتیجه اش غرور گرفته بود و حالا احساس سر شکستگی می کرد را قدری به خود آورد:  خدا کند در کنکور الهی و آزمون های خداوند رد نشویم و از همه مهمتر در آخرت نمره قبولی کسب کنیم.                                                                                                                                                  او لج کرده بود و می گفت من دیگر نه درس می خوانم و نه کنکور می دهم ، اصلا همین فردا می روم کلاس آرایشگری و یا رانندگی ، شاید هم هر دو را با هم ، اما درس نمی خوانم امسال که قبول نشدم سال دیگه معلومه که قبول نمی شم  ، رفت توی اتاق و در را به روی خودش بست مامان لطفا سیم تلفن را بکش دیگه حوصله جواب به این و اونو ندارم.  شب را تا صبح توی تختش غلط می خورد ،همه اهل خانه آن شب را به همین صورت گذراندند . یک روز دو روز  یک هفته و دو هفته به همین منوال گذشت ، حالا دیگر هیچ کس به او نمی گفت چه بکند وچه نکند، درس بخواند و یا کلاس برود ، به او فرصت داده بودند تا فکر کند و خودش به نتیجه برسد، معلوم بود که او دارد فکر می کند و شاید با خودش کلنجار ، یکی دو ماه گذشت  یک روز صبح که از خواب بیدار شد مثل همیشه با بی حوصلگی رفت کنار پنجره اتاقش  روزهای پاییزی با بادهای تند خود  نمایی می کرد همین طور که داشت بیرون رو نگاه می کرد چشمش به یک مورچه افتاد  که با سختی یک دانه گندم را که چند برابر خودش بود را به طرف لونه اش می برد،باد پاییزی مانعش می شد یکی دو بار دانه از دهانش افتاد اما مورچه دست بردار نبود وخستگی ناپذیر دست از تلاش بر نمی داشت ،دیدن این منظره او را به خودش آورد از خودش خجالت کشید با خود گفت یعنی من کمتر از این موجودم که بادهای زندگی مرا اینگونه نا امید کرده ،خدا را شکر کرد که به واسطه این مخلوق ضعیفش او رو متوجه خودش کرد ،عزمش را جزم و مصمم و جدی  رفت سراغ کتابهایش تا دوباره شروع کند.  حرف آن شب پدر  هم در وجود او اثر کرده بود و او این بار با امید و انگیزه بیشتر شروع به درس کرد تا قبول شدنش وسیله ای برای پیشرفت و خدمت به مردم و سربلند در کنکور الهی باشد.